Bi resim cizdim az önce içinde bi ev,
yem yeşil ağaclar, mas mavi göz yüzü ve rengarenk cicekler vardı…
Sonra birden nedenini bilmediğim bi şekilde kendime yakıştıramadım bu resmi,
bir den huzursuz etti beni çünkü bana uzak bşey di huzur…
Bu yüzden kendi halimi durumumu kağda dökmeye karar verdim..
İnsanları, korkuları hayal edip de olamayacakları kağda dökmeye karar verdim.
”Zamanla Kader Kendisine Ayak Uydurursan Sana Ödüller Sunarmış…”
::::::::::::::::::::::::::
saklı kutular var her tarafta için de ne olduğu belli olmayan tozla kaplı her an kötü bi süpriz
üstlerine yürüyorum akıttığım soğuk terler yaşadığım o müthiş korku kanımı donduruyo içim hür diil
bi damla akıyo gözümden cehennemden bi parca sanki içimde yoğun bi ateş var mutluluğun özlemi o
yanımdan ayrılma elllerime kenetlen be güzel sadece bu yangını söndürücek olan okyanus gözlerin..
zamanla kadere ayak uydur fırat uydur ki hayatına ödüller sunsun nacizane kül ve pisliklerden
bana sakin olmamı söliyen o insanlar bilmıyor ki bu bu çoçuğun yüregi hiç bi zaman dizginlenmez…
::::::::::::::::::::::::::
kendi sonumu hazırladım bi kaç ay içinde 15 sayfalık bi vasiyet yazdım okunucak yakında…
bu adamın yenicek tırnakları kalmadı düşünücek bi beyni kalmadı be bakın lan yakından…
ne sabahım belli ne gecem ne yediklerim.. ne kararır nefsim ne dinler acım bu kemiklerin
beni dik tutucak ne hali ne mecali kaldı.. artık duymak istemiyorum ne vaad ne söz nede yeminleri…
heycanla yeşerttiğin umudların sana ihanet ederse ne yaparsın söle arkadaşım..
şu dünyada beni alt eden ne bi insan nede hatalarım sadece öfke kargaşası…
odamın duvarlarında gezen kalerüfer böcekleri bile insan denen pislikten bugün daha gururlu
onlar bile birlik içinde şu odada yaşamını sürdürürken kanı deli akan genclerin büyük çoğunluğu onursuz..