Ar’dan mahrum şehrim, bide senden yoksun deniz,
Bide senden kolaydır hüznümü çizmek zaten mutluluk deniz’e sonsuz gelir.
Gözlerinle tek saniye senelere dek anla içten değil bırakıp gitmen beni,
Tozla kaplı bir hayalde görmedim hiç pembeyi.
Benden sonra içinde bulunduğun kalp’lerin haddi var hesabı yok,
Arada soruyorum kendime aşk denilen saf insanlığıma ne sağlıyo? ( ne! )
Ağlarken ben kağıda döktüğüm cümleler sağ ben araf bir halde,
Yazarken dökülen her satıra bakıp içimi döktüğüm Rap ağlıyo ( rap! )
Sabahında alkolik her gecenin beyaz bir duş gibi kar beklemek,
Tek bi adım atıp gelmen geri bana tek isteğim seni kaybetmemek.
Yalnızları oynar dumanaltı beden beni mahkum eden sana kalp adım atmayı isterim
Son kez gelip kapına yalvarıp affet demek.
Açık kapım sana giderken dönüp bakmasanda bana gözüm gözünde,
Kalırken o gün sendeydim ama soruyorum Deniz’e bugün ben nerdeyim?
Tabloda resmin, tabloda sigaramın ucunda bekler aş küllenmeyi.
Bir gün yüzüm gülmedi kalb’imi alıp gittiğin günden beri.
Nakarat ;
Neylerim yardım etmezsen;
açık kapım ayrılık vakti gelir, konar bir sonbahar gecesi yapraklarda.